Kościół Pokoju

NIE fastfoodowa moda

2011-11-25T12:16:00.000-08:00

W piątkowy wieczór na stołach baroccafe królowała autorska biżuteria, torebki i nakrycia głowy.

Joanna Dorosińska i Ela Dudziak od dawna tworzą nietuzinkowe przedmioty użytkowe, ale w kawiarni zaprezentowały swoje wyroby po raz pierwszy.

Obie lubią nosić własnoręcznie wykonaną biżuterię, więc zaczęły od „produkcji” na własny użytek. Potem okazało się, że tworzenie wzorów kolejnych kolii i torebek jest tak wciągające, że trudno oprzeć się i nie robić coraz to nowych rzeczy…

Część niezwykłości jeszcze jakiś czas zostanie w baroccafe i będzie można nacieszyć oko, a także znaleźć kontakt do autorek :)

Ruiny, róże i zen

2011-10-16T14:54:00.000-07:00

Czy ruiny w centrum miasta muszą szpecić? Po ostatnim pobycie w Toruniu jestem przekonana, że nie muszą! Idąc jedną z uroczych uliczek w centrum miasta zobaczyłam kilka osób biegających (z aparatami w ręku) z jednej strony ulicy na drugą.

Aż przystanęłam ze zdziwienia… W dziurach starych murów, na zniszczonych drzwiach, na dykcie zakrywającej wyrwane okna, wszędzie tam można podziwiać fantazję zamiłowanych w bajkach artystów.

Zrobienie z ruiny w centrum miasta prawdziwej atrakcji turystycznej to

naprawdę sztuka.

Gratuluję pomysłu.

Na tej samej ulicy Podmurnej znalazłam niezwykle klimatyczną kafeterię, a jak okazało się potem serwują tam nie tylko kawę i domowe ciasto. Dla zgłodniałych w „Różach i zen” jest też coś śniadaniowego i obiadowego. Mnie między innymi urzekła panująca tu domowa atmosfera. A może to za sprawą filiżanek i talerzyków w różyczki? Pamiętam, że podobny serwis miała moja mama. Stoły nakryte koronkowymi obrusami, wokół stare meble, obrazy, bibeloty. Aż chciałoby się stąd nie ruszać. Nigdzie.

Fika po polsku

2011-10-11T14:30:00.000-07:00

W miniony weekend poznałam czwórkę Szwedów. Były to trzy kobiety i jeden mężczyzna. Poznawanie się zaczęliśmy od wzajemnej obserwacji i (w moim wypadku) fascynacji drobnymi różnicami w zachowaniu czy komunikowaniu potrzeb. Zapytani odpowiadali zgodnie ze swoimi odczuciami, a nie „bo tak wypada”. I takie podejście gości znacznie ułatwiło nam pierwsze kontakty. Był też wspólny rytuał - picie kawy. Oni nazywają to fika, a my - idę na kawę, mam ochotę na kawę, itp. Ale dla Skandynawów „mała czarna” w towarzystwie przyjaciółki czy w gronie znajomych to już styl życia. Są przekonani, że zarówno dodaje ona energii ciału, jak i dobroczynnie wpływa na wzajemnie kontakty. Sprawdzili, że przy kawie – rozmawiając, popijając, a także zagryzając (np. ciasteczka) – można nie tylko rozwiązać ważny problem, ale przede wszystkim pobyć z sobą, lepiej się poznać i zrozumieć. Kiedy więc padało hasło: fika, zgodnie zmierzaliśmy w stronę "baroccafe"...

Nie tylko dla bogów…

2011-09-17T11:59:00.000-07:00

Znam osobiście kilka osób, które rozkoszują się smakiem i aromatem herbaty, która pod nazwą „nektar bogów” widnieje w menu „baroccafe”. Tak, to prawda :) od niedawna do tej przykościelnej kawiarni można wybrać się nie tylko na dobrą kawę, ciastko, czekoladę, czy tosta. Swoje miejsce w menu znalazła biała, zielona, czarna, owocowa i ziołowa… herbata. Moim hitem jest napar, w którym zapach i smak mięty wzbogacony jest orzeźwiającym aromatem świeżych truskawek, kawałkami jabłka, mirtem cytrynowym, a także skórką z owoców dzikiej róży, liśćmi owoców leśnych, płatkami kwiatu różowej róży, malwy, nagietka, pąków różowej róży. Opis brzmi jak sekretny ziołowy przepis wyciągnięty z babcinej szuflady, ale wierzcie mi Lomi Lomi smakuje bardzo dobrze. A w herbacianym menu takich hitów jest więcej. Zapraszam do poszukania swojej ulubionej herbaty. Kawiarnia „baroccafe” mieści się w dawnym Domu Stróża na placu Pokoju 7 w Świdnicy.

Kryzys młockarni kontra sposoby leczenia bólu

2011-09-11T15:44:00.000-07:00

Europejski Kongres Kultury we Wrocławiu to przede wszystkim niezapomniane spotkanie z Zygmuntem Baumanem. Z jego mądrymi myślami, przemyśleniami, teoriami, spostrzeżeniami.

Jak znaleźć naprawdę ważne informacje w Internecie? Problem ten, twórca płynnej nowoczesności nazwał „kryzysem młockarni”. Sama doświadczam, że coraz trudniejsze staje się dotarcie do sedna szukanych informacji. A jak stwierdził Bauman - mnożenie w Internecie wiedzy powiększa naszą niewiedzę. Całą sytuację porównał do życia w informatycznej mgle …

EKK to także moje odkrycie Pawilonu Czterech Kopuł (byłam tam po raz pierwszy). Zniszczenia, pękające ściany i kruszący się beton.

Są już plany remontowe, dlatego pewnie po raz ostatni zobaczyłam Cztery Kopuły w tak złym stanie technicznym. Idealnie pasowała tutaj instalacja Mirosława Bałki pt.: „Sposoby leczenia bólu”. Stworzona specjalnie dla tego miejsca ekspozycja fontanny wyrzucającej z siebie czarną (brudną, chorą) wodę idealnie podkreślała kontrast pomiędzy stanem zachowania Pawilonu, a znajdującą się zaraz obok multimedialną fontanną na Pergoli.

Instalacja Bałki to wg mnie także sugestywna metafora współczesnej przestrzeni miejskiej, której stałym wyróżnikiem jest kontrast. Obok siebie egzystują nowoczesne wieżowce i walące się zabytki. Zniszczone obiekty postindriustrialne i nowe fabryki. Niechciane cmentarze i wypielęgnowane parki…

Polecam SZTUKĘ na strychu

2011-09-11T13:48:00.000-07:00

W minioną sobotę otwarto na strychu Muzeum Narodowego we Wrocławiu imponującą wystawę. Jest to w najlepszym wydaniu polska sztuka współczesna w pięknie zaaranżowanym wnętrzu. Z ogromną przyjemnością obejrzałam dzieła Witkiewicza, Nowosielskiego, Kantora, czy Katarzyny Kozyry. Wrażenie robią prace Magdaleny Abakanowicz, których Wrocławska placówka podobno posiada największy zbiór w Europie.

I jeszcze "poezja konkretna" i tylko trzy prace w tym temacie. Czuję niedosyt ponieważ Stanisław Dróżdż zachwycił mnie perfekcyjnie dopracowanym minimalizmem. Pewnie dlatego jego prace są tak sugestywne…

Niecałe 48 godzin w Wiedniu…

2011-09-08T11:19:00.000-07:00

Tylko tyle czasu mogłam poświęcić na szukanie obrazów,
miejsc i klimatu Wiednia z moich wyobrażeń o tym mieście.

Pojechałam tam na zaproszenie Polskiej Akademii Nauk Stacji Naukowej w Wiedniu, która przy okazji otwarcia wystawy pt.: „Śląskie Kościoły Pokoju w Świdnicy i Jaworze” zorganizowała sympozjum. Mogłam opowiedzieć o Kościele Pokoju, codzienności i naszych planach.

A potem, po zakończeniu oficjalnych spotkań… była cudowna okazja do ruszenia w miasto szlakiem torcika Sachera, słynnego sznycla wiedeńskiego i kultowej kawy w Cafe Hawelka.

Błądząc po ulicach i uliczkach Wiednia natrafiłam na ślad rodzimego biznesu. Założony w ubiegłym wieku bar kanapkowy przez niejakiego Trześniewskiego jest obecnie kwitnącym interesem – aż miło popatrzeć i posmakować :) Bardzo było przyjemne to zwiedzanie Wiednia od kuchni…

Zmysłowe miasto

2011-08-28T10:35:00.000-07:00

Stambuł zachwycił mnie innością.

Smakiem herbaty, którą piłam pomimo upałów. I nie była to ice tea, ale gorąca, czarna herbata.

Ciepłymi kolorami owoców, skąpanych w zachodzącym słońcu. Słodkimi i soczystymi arbuzami. Niezwykle długimi cieniami, które obserwowałam pewnego popołudnia. Znalazłam się pośród wielobarwnego, falującego tłumu. Każdy gdzieś podążał. Jedni do meczetu świętować ramadan. Inni po pracy wracali do domów. A jeszcze inni (jak ja) stali oślepieni słońcem i podziwiali ludzkie cienie...

Z targu egipskiego do dziś pamiętam cudne zapachy egzotycznych przypraw. A z wakacyjnej wyprawy przywiozłam szafran, suszoną paprykę i ekologiczne (prawdziwie pachnące różą, lawendą i cynamonem) mydła.

Pobyt w Stambule był dla mnie okazją do zauważenia, dotknięcia i posmakowania inności w wymiarze kulturowym, religijnym, kulinarnym i klimatycznym…

Włóczkowa partyzantka

2011-07-17T16:03:00.001-07:00

Robótki ręczne. Zajęcie kojarzone głównie z kobietami. Raczej wstydliwe, może nawet upokarzające. Przypominające lata komunistyczne i przymus dziergania szali, czapek, rękawic i skarpet. Dzisiaj włóczka i szydełko wracają nabierając nowych znaczeń. Dziergając wychodzimy do parku, na ulicę. Szydełkujemy w pociągu i samolocie. Upubliczniamy to co kojarzone było dotychczas z prywatną przestrzenią domu. Wyciągamy włóczkę po to, aby uskutecznić partyzantkę włóczkową, oczywiście :) a przy okazji spotkać się, porozmawiać...

Klepanie dzwonka

2011-07-13T14:59:00.000-07:00

Jedno jest pewne: klepanie koronek to dla mnie doświadczenie całkiem nowe. Każdy dzień warsztatów kończę z innymi odczuciami. Był już zachwyt. Było zniechęcenie (przy siekance). A dzisiaj, kiedy na wałku pojawiły się pierwsze ściegi dzwonka miałam nareszcie odczucie, że tkam koronkę (!) i robię coś konkretnego. Dzwonek jeszcze jest na wałku, bo brakuje mu pikotek. Zrobię je jutro:) Tkamy sobie w promieniach zachodzącego słońca... Na chwilę czas się zatrzymał :)

Od dzisiaj przez tydzień klepiemy na placu Pokoju koronki :)

2011-07-11T14:12:00.000-07:00

Każda zaopatrzona w wałek, szpilki, klocki i nici dostała zadanie, które na początku wydawało się niemożliwe do wykonania. Bransoletka. Zaczynamy od dobrania kolorów nici, potem nawinięcie ich na wałki – aż na czternaście wałów – i skupiona na maksa zaczynasz niczym mantrę powtarzać: „góra, dół, dół, góra”. A po kilku godzinach (!) jesteś właścicielką własnoręcznie wykonanej bransoletki. Jestem zakręcona na punkcie koronek.

W bobowskim stylu...

2011-07-01T15:23:00.000-07:00

Już za kilka dni zaczynamy Artystyczne Lato na placu Pokoju. Tym razem zajęcia poprowadzi mistrzyni w koronczarskim fachu. Przyjedzie do nas ze wsi Bobowa (Małopolska), miejscowości słynącej właśnie z bobowskiej koronki. Słyszałam, że koronka klockowa jest trudna, ale wiem też, że jest absolutnie unikatowa. Chętnych chciałam zaprosić do udziału w warsztatach, są jeszcze ostatnie wolne miejsca. Zajęcia dla osób dorosłych będą się odbywać od 11-16 lipca od godz. 15.00-19.00 na placu Pokoju w Świdnicy. Bardzo ważna jest dla mnie DEKLARACJA UDZIAŁU W CAŁYM TYGODNIU ZAJEC ponieważ nikt nie będzie mógł dołączyć w połowie warsztatów ze względu na stopień trudności tematu. W sobotę 16 lipca, na zakończenie odbędzie happening - "dziergany plac Pokoju". Tego dnia dojadą do nas także dwie socjolożki i knitgrafficiarki, aby poprowadzić partyzantkę włóczkową na zabytkowym cmentarzu okalającym Kościół Pokoju. Co dokładnie będziemy robić? Dla mnie samej jest to nowy i ciekawy temat:) Osoby chętne do wzięcia udziału w warsztatach proszę o kontakt na adres: kosciol@kosciolpokoju.pl

słodki duet

2011-05-13T15:21:00.000-07:00

Kościół Pokoju. Nie znam drugiego takiego miejsca, które współczesnym wysyłałoby tyle impulsów do projektów, tyle inspiracji zakorzenionych w przeszłości. Najnowszy pomysł zapożyczony (oczywiście:) w historii tego miejsca miał swoją premierę podczas wizyty w kościele pary królewskiej Szwecji - 6 maja 2011 roku. Kiedy przeczytałam o kreatywnych, XVIII wiecznych luteranach, natychmiast pomyślałam o kontynuacji ich pomysłu. Otóż, świdniczanie darzyli władców szwedzkich szczególną wdzięcznością, przede wszystkim za pomoc w negocjacjach z Habsburgami. O tej sympatii może świadczyć pewna anegdota. W 1707 roku po zawarciu konwencji z Altranstädt ewangelicy wymusili na miejscowym rzeźbiarzu Georgu Leonhardzie Weberze wykonanie form piernikarskich z portretem króla szwedzkiego Gustawa XII oraz wyobrażeniem Kościoła Pokoju. Ten szczególny wyraz hołdu dla szwedzkiego protektora luteranizmu nie spodobał się jednak rzemieślnikowi i poskarżył się on tutejszym jezuitom.
Nie wiem, czy kiedykolwiek wypieczono owe pierniki z wizerunkiem króla, ale pomysł bardzo mi się spodobał. Zleciłam więc świdnickiej manufakturze czekolady wykonanie praliny z godłem Szwecji. Mogę tylko zdradzić, że długo poszukiwaliśmy odpowiedniego smaku nadzienia. Od teraz zapraszam do wspominania szwedzkich związków (tych historycznych i tych całkiem współczesnych) próbując królewskiej praliny.

"Słodki duet" można kupić w przykościelnej kawiarni "baroccafe".

Historia wspólcześnie...

2011-04-10T14:30:00.000-07:00

Rzecz dzieje się we współczesności, a ja mam wrażenie, że cofnęłam się w czasie o ponad trzysta pięćdziesiąt lat. Z dnia na dzień ożywa HISTORIA. Dzieje się to za sprawą przygotowań do wizyty w kościele pary królewskiej Szwecji. I nie chodzi tutaj o oficjalne dokumenty, ugody, pertraktacje świadczące o zaangażowaniu Szwedów w powstanie świątyni w Świdnicy. Zresztą o tym wszystkim można przeczytać w opracowaniach naukowych. Chodzi o zwykły, ludzki wymiar tych kontaktów. Chodzi o historię, z początku istnienia kościoła, która obecnie odmieniona i w innych okolicznościach wraca do nas niczym bumerang. Christian Czepko. Szukając wsparcia dla mającego wkrótce powstać kościoła wybrał się na dwór królewski do Szwecji. W Sztokholmie był aż dwadzieścia sześć tygodni. Wiele swoich wrażeń zapisał w pamiętniku. Na przykład: „Królewskie zaślubiny. Pochód królewski składał się z następujących uczestników: … jechał marszałek dworu w otoczeniu wielu kawalerów…” Dzisiaj, po trzystu pięćdziesięciu siedmiu latach, znów kontakty ze Szwecją nabierają dla nas ludzkiego wymiaru…

A złodzieje robią swoje..

2011-03-17T00:37:00.000-07:00

Niestety, nie ustały grabieże metalowych ogrodzeń z cmentarza przy Kościele Pokoju. Więcej, złodzieje oprócz kradzieży zaczęli również dewastację tego miejsca! Na pierwszy ogień poszła siatka ogrodzeniowa. Zniszczenie płotu oddzielającego najbliższe otoczenie kościoła od dalszej części cmentarza wydaje się być bardzo planowym działaniem. Została w ten sposób pokonana ostatnia bariera utrudniająca dostęp do metalowych ogrodzeń usytuowanych najbliżej świątyni. Podczas rujnowania ogrodzenia wandale uszkodzili kamienny krzyż. Wydawać by się mogło, że wszyscy Świdniczanie wiedzą już o tym przestępstwie, dlatego też kolejne kradzieże (pomimo, że dokonywane pod osłoną nocy) odbywają się prawie na naszych oczach. Zdumiewa mnie bezczelność złodziei. Mam wrażenie, że grają z nami w ciuciubabkę. Śmiejąc się krzyczą: „złapcie nas!”. Cóż, kiedy my wszyscy mamy zawiązane oczy...

w efekcie wyróżnienie

2011-02-24T17:08:00.000-08:00

Gala Szczyt Kultury 2010 zakończona. Nagrody rozdane. Pozostaje ciepłe wspomnienie o tym, że ktoś zauważył, wielu zagłosowało i w efekcie… wyróżnienie. Zadano mi pytanie: jaki według mnie powinien być animator/ka kultury? Coś, co uważam za rzecz ważną, oprócz oczywiście miliona pomysłów, to przekonanie o słuszności tego, co chce się zrobić. Bo tylko wtedy udaje się zrealizować plany do końca. Może zabrzmi to górnolotnie, ale ja mam też poczucie misji. Czerpię radość z tworzenia, a kiedy projekt wchodzi w etap realizacji, tę radość przejmują odbiorcy. Zwykle nie mam czasu, aby lepić garnki czy wziąć do ręki pędzel i farby. Ale mam satysfakcję patrząc na tych, którym sprawia to przyjemność.

Niechciane dziedzictwo

2011-02-12T08:40:00.001-08:00

Wczoraj rozmawialiśmy podczas konferencji prasowej o sposobie ratowania cmentarza przy Kościele Pokoju. Dzisiaj młodociani wandale otwierali przy pomocy nagrobków kolejne butelki piwa... Zdesperowana poprosiłam o interwencję straż miejską. Po kilku minutach samochód ze strażnikami wjechał na plac Pokoju. W tym czasie chuligani uciekli. Pozostawili jednak ślady swojej obecności: pootwierane groby, porozbijane butelki po alkoholu, porozrzucane puszki po piwie, połamane resztki metalowych ogrodzeń, poniszczone nagrobki i piłkę do gry w „ręczną”. Wróciłam do domu. Pół godziny później zadzwonił telefon. Ktoś z okien swojego mieszkania widział, jak młodociani wandale wrócili, aby kontynuować przerwana libację. I znów otwierali kolejne butelki, wyrzucając gdzie popadnie puste. Cmentarz okupują dwie grupy. W ciągu dnia świetnie się tutaj bawią i upijają młodociani wandale. Nocą przechodzą przez mur złodzieje i wynoszą metalowe ozdoby nagrobków. Dewastowany i grabiony, bo niemiecki…? Pomimo tego, że uznany za światowe dziedzictwo, lokalnie odrzucony…

Ile kosztuje kilogram przeszłości?

2011-02-03T13:29:00.000-08:00

Dzisiejszy dzień zaplanowałam inaczej. A było tak: w biurze czekał na mnie policjant. Pojechałam z nim do skupu złomu żeby zidentyfikować metalowe ogrodzenia nagrobków skradzione poprzedniej nocy z cmentarza przy Kościele Pokoju. Kiedy zobaczyłam kawałki przęseł oplecione zielonym bluszczem wkurzyłam się na bezradność wobec takich czynów. Na bezsilność swoją i policji. Wycena powstałej szkody. Znowu bezradność. Jak wytłumaczyć, że te zabytkowe kute balustrady mają wartość, bo razem z kościołem i cmentarzem są elementem niepowtarzalnej przestrzeni? Jak przekonać, że wspólnie musimy uratować otoczenie, które na skutek takiej bezmyślnej dewastacji i kradzieży ginie na naszych oczach? Składanie zawiadomienia o kradzieży. Siedziałam w jednym z pokoi opowiadając co wiem na temat całego zajścia. W drugim pokoju byli przesłuchiwani przyłapani na kradzieży dwaj mężczyźni. Szef-policjant zarządził wizję lokalną. Chodziłam po ogołoconym z wszelkich metalowych ozdób cmentarzu. I on, uśmiechnięty, wyluzowany, młody, oskarżony. Machając zakutymi w kajdanki rękoma bezwstydnie wskazywał kolejne miejsca. O tutaj wyrwaliśmy spory kawał. I tutaj także. A ten jeszcze został, bo nie daliśmy mu rady. A ten z kolei był za lekki, nie opłacało się. Ale i tak poprzedniej nocy wywieźli stąd prawie pół tony metalu…

Być na bieżąco..

2011-02-01T13:31:00.000-08:00

Właśnie wróciłam ze szkolenia dotyczącego pozyskiwania pieniędzy na organizację wydarzeń kulturalnych i szkoleń. Postanowiłam pojechać prawie 100 km na spotkanie, ponieważ na co dzień szukam możliwości finansowania różnych przedsięwzięć odbywających się przy Kościele Pokoju. Instytucje dofinansowujące z każdą edycją programu wprowadzają zmiany w wytycznych, ciągle pojawiają się nowe uchwały. Żeby w tym gąszczu przepisów znaleźć właściwą drogę, wierzcie mi, trzeba być „na bieżąco”… Prawdziwą sztuką jest wyczytać między paragrafami regulaminów intencję piszącego program tak, aby właściwie zaakcentować, określić cele we wniosku. Zaproszenie na szkolenie zostało sformułowane tak zachęcająco, że oczekiwałam prawdziwych newsów! Zdziwiłam się, kiedy na ekranie do prezentacji pojawił się slajd, który poprzedniego dnia widziałam na ekranie własnego komputera. Prowadzący ściągnęli ze strony internetowej informacje o programie i teraz po prostu czytali je publicznie. Jedyną korzyścią z tej wyprawy po wiedzę były wydawnictwa. Pięknie wydane książki i broszury, różnorodne i w dużej ilości leżały na stoliku tak, aby każdy mógł je ze sobą zabrać. Zostaje mi więc zagłębić się w lekturze z nadzieją, że piszący je ludzie byli fachowcami. A ja naprawdę chciałabym wybrać się na rzetelnie prowadzone szkolenie przez specjalistów. Czy takie jeszcze gdzieś się organizuje?

Perspektywa...

2011-01-20T06:52:00.000-08:00

Mądrzy ludzie powiadają: "Uważaj czego sobie życzysz, bo może się spełnić". Mają rację. Nie od dziś wiadomo, że "przysłowia są mądrością narodu". W ostatnim wpisie, życzyłem sobie i Państwu, by czas zwolnił. I faktycznie zwolnił. Nie ma chyba lepszego miejsca by to zaobserwować, jak z perspektywy pacjenta na szpitalnym korytarzu. Nie będę narzekał zgodnie z modą na służbę zdrowia, wychodzę bowiem z założenia, że nie ma złych i dobrych lekarzy, pielęgniarek, policjantów czy nauczycieli. Wszyscy są po prostu ludźmi o często bardzo rożnym podejściu do innego człowieka. Mnie zainteresował właśnie problem perspektywy postrzegania czasu. Pędziłem w ubiegłym roku pomiędzy sprawami i często nie mogłem zdążyć. Wreszcie właśnie na szpitalnym korytarzu znalazłem czas na oddech. Jak ten ślimak z telewizyjnej reklamy na dworcu kolejowym. Dziwiłem się tym biegającym, zadyszanym ludziom, którzy odwiedzali bliskich. Pomyślałem wtedy o Świdniczanach żyjących w XVI-XVII wieku, o tych którzy potrafili ze wszystkim zdążyć. O ludziach, którzy czekali na listy od znajomych nie kilka chwil, czy dni, ale kilka miesięcy. Poczułem żal, że nie potrafimy tak do końca cieszyć się chwilą. Jasne, że teraz żyjemy bardziej komfortowo, bezpieczniej, może nawet radośniej, ale zapłaciliśmy za to rozumieniem radości chwili i utraceniem kontroli płynącego czasu. Po 14 dniach odbierając wypis patrzyłem na pacjentów majestatycznie sunących korytarzami prawie z zazdrością, bo mój czas wrócił do dawnego pędu, choć może nie, teraz chyba troszkę bardziej go cenię, ale wiem, ze sam wkrótce dam się wciągnąć w pędzący wir zdarzeń. Choć już się przekonałem, że człowiek który zwalnia generalnie zdąży zrobić więcej niż ten który wciąż biegnie, to jednak przegram ten pojedynek sam ze sobą po raz kolejny.

Puste pudełko i emocje

2011-01-20T03:14:00.000-08:00

Znajomy przesłał mi wczoraj link do pewnego filmiku zamieszczonego na youtoube. Jest to fragment występu Marka Gungora, który w swoim stand-upie próbuje odpowiedzieć na pytanie „Czym różni się mózg mężczyzny od mózgu kobiety?”. Kobiety i mężczyźni siedzący na widowni zaśmiewają się niemal po każdym jego zdaniu. Najpierw śmieszny wydaje się mózg mężczyzny. Złożony z pudełek posiada osobne przestrzenie dla osób i rzeczy. Swoje miejsce mają tu więc żona, dzieci, przyjaciele, jak i samochód, dom, praca zawodowa , itp. Ale najważniejsze w mózgu mężczyzny jest pudełko… całkiem puste. Podobno trudno nam, kobietom to zrozumieć, ale stanowi ono dla nich największą wartość. Widzowie zaśmiewają się równie głośno słuchając prezentacji na temat mózgu kobiet. Według Marka stanowi on jeden wielki konglomerat rzeczy i połączeń między nimi. Wszystko tu wynika jedno z drugiego. Bo przecież samochód łączy się z pracą, praca z pieniędzmi, dziecko z matką, itd. Zauważamy przede wszystkim ruch, ruch, ruch napędzany przez energię zwaną emocjami. Strasznie uproszczony schemat ról kobiet i mężczyzn. Jeszcze jeden krok dalej i dowiedziałabym się do czego predestynuje kobiety i mężczyzn ich biologiczność. Nie w każdym stanie ducha można się śmiać słuchając czegoś takiego …. Mnie dziś Marek nie rozśmieszył.

Nowy, ze starym w tle…

2011-01-07T11:38:00.001-08:00

Styczeń to dla mnie miesiąc, który wcale nie rozpoczyna nowego, ale kończy stare, bo ciągle czuję oddech grudnia i minionego roku. A za sprawą różnych podsumowań i analiz cała jestem jeszcze w 2010 roku. To przymusowe rozpamiętywanie (podczas pisania sprawozdań) tego, co wydarzyło się w maju, lipcu czy październiku ma też i swoje dobre strony. Kiedy oglądam zdjęcia przypominają mi się słoneczne dni w czerwcu i to miłe zamieszanie na placu Pokoju w trakcie powstawania filmu „Tajemnica pastora”. A lipiec? Dużo, dużo dobrego! Ale przede wszystkim teatralna premiera w Cafe 7, podczas której letni ogródek kawiarni świetnie sprawdził się w roli amfiteatru dla spektaklu „Kłamstwo czy żart?”. I jeszcze Festiwal Bachowski z tą atmosferą odświętności i podekscytowania. Po koncertach w kościele przenosiliśmy się do Cafe 7, żeby pobyć z muzykami, z przyjaciółmi i porozmawiać. Potem kolejne miesiące aż do grudnia odmierzał mi Dolnośląski Szlak UNESCO w… Polsce. Każdy miesiąc był inny, bo różne były miasta, do których przyjeżdżaliśmy z opowieścią o dolnośląskich zabytkach. Toruń, Zamość, Kraków, Wieliczka i Wrocław. Ludzie, sytuacje i miejsca. Zmieniające się rzeczywistości niczym w kalejdoskopie. W grudniu z ogromną przyjemnością przeczytałam dwie książki z biblioteki Kościoła Pokoju :) Była to sztuka teatralna pt.: „Laura Graefin von Pilos”, przełożona na język polski przez prof. Wojciecha Kunickiego oraz opracowanie na temat świdnickich starodruków wykonane przez dra Piotra Oszczanowskiego. Na moim biurku czekają na chwilę czasu (po napisaniu sprawozdań) dwa rękopisy, a właściwie materiały źródłowe traktujące o powstaniu Kościoła Pokoju. Także i te pozycje mogę już przeczytać w języku polskim, bo tłumaczeniem i opracowaniem ich zajęli się prof. Wojciech Krawczuk i dr Adam Górski. I bardzo dobra wiadomość - najpóźniej w marcu 2011 r. każdy te cztery e-Booki będzie mógł znaleźć w Internecie :)

W nowym 2011 roku, tak naprawdę nie miałam jeszcze czasu na dotknięcie śniegu i pomimo mrozów nie przemarzłam podczas długiego spaceru. Póki co, zimę podziwiam z nad klawiatury komputera.

Czy Bóg jest złotą rybką?

2010-12-26T04:02:00.000-08:00

Życzenia, życzenia, życzenia...

Mój wujek, zapalony badacz historii naszej rodziny, wiele godzin poświęcił, by zrozumieć zawiłość ludzkich losów. To właśnie dzięki jego pasji genealogicznej wiem, że moi przodkowie pochodzący z Saksonii przywędrowali na Śląsk Cieszyński w okresie wojen napoleońskich. A mój pra pra dziadek skazany na banicję zmienił trajektorię losów nie tylko swoich najbliższych. Śmiem twierdzić, że i mnie dotknęły skutki tamtego wydarzenia. Innymi słowy tak kardynalna zmiana, na zawsze już odmieniła los kolejnych pokoleń w naszej rodzinie. Pochodzę więc z Bielska – Białej, regionu, gdzie do dzisiaj mieszka najwięcej w Polsce luteran. W moim mieście rodzinnym są aż trzy parafie ewangelickie, dlatego też zarówno w szkole podstawowej jak i średniej nie byłam jedyna tego wyznania. Właściwie odkąd pamiętam zawsze byłyśmy trzy. Trzy przyjaciółki od ławki szkolnej w pierwszej klasie. Razem jeździłyśmy na wakacje, chodziłyśmy na religię i spotkania młodzieżowe. Normalną rzeczą był, każdego roku w lipcu, wyjazd na Tydzień Ewangelizacyjny do Dzięgielowa. A tam, wspólnie czytając Biblię, szukałyśmy odpowiedzi na pytanie: jak żyć? Jak radzić sobie z samotnością czy problemami w rodzinie? W Dzięgielowie uświadomiłam sobie, że Bóg nie jest abstrakcyjnym bytem, czy postacią historyczną, ale że On żyje i obchodzi Go mój los. Nie może być jednak „pogotowiem ratunkowym”, o którym przypominam sobie, kiedy pojawia się problem, ani „złotą rybką”, która spełnia wszystkie moje życzenia. Wtedy moje życie z Bogiem było łatwiejsze. Otoczona ludźmi myślącymi i czującymi podobnie byłam przekonana, że takie poglądy są powszechne. Muszę jednak przyznać się, że z naszej trójki ja byłam najbardziej nieprzewidywalna – o czym może świadczyć fakt, iż wyszłam za mąż za księdza… I wtedy w moim życiu wszystko się zmieniło. Zaraz po ślubie przeprowadziłam się do Świdnicy. Dołączyłam do dolnośląskiego tygla kulturowego i religijnego. Tutaj wszystko było inne. Jedna parafia, olbrzymi kościół i… garstka wiernych. Na co dzień nikt nie chwalił się tym, że jest ewangelikiem, albowiem żył w mniejszości wyznaniowej. Moje postrzeganie Boga ewoluowało. W młodości szukałam Go przede wszystkim w drugim człowieku – znajomi i przyjaciele byli tymi, którzy pomagali mi utrzymać kontakt ze Stwórcą. W dorosłym życiu moje relacje z Bogiem to bardziej duet. On i ja – w różnych miejscach i sytuacjach. Czasami myślę, że jestem uprzywilejowana. Mieszkam na plebani, u boku mam mężczyznę, który jest księdzem, pracuję w parafii… To wszystko z pewnością ma wpływ na to, jaka dzisiaj jestem i jak wygląda moja duchowość.

Wesołych Świąt

2010-12-23T23:43:00.000-08:00

Generalnie lubimy narzekać :) Narzekamy na wszystko i wszystkich. Latem jest za gorąco albo za zimno, zimą leży śnieg, albo nie leży - obie opcje są nie do przyjęcia :) No i oczywiście najważniejsze jest znaleźć tego, kto jest za ten stan rzeczy odpowiedzialny. Tymczasem szukanie rozwiązania problemu zamiast poszukiwania winnych jest metodą dużo bardziej "efektywną" i satysfakcjonującą. Kiedy powstawały Kościoły Pokoju w Świdnicy i Jaworze Daniel Czepko napisał instrukcję, która miała ustalić zasady działania parafii dla tutejszych wiernych. Bardzo szczegółowa rozprawa starała się przewidzieć i uregulować życie religijne protestantów w mieście, rozdzielając skrupulatnie zadania poszczególnym osobom. Czas weryfikował te plany. Już po śmierci autora nanoszono mniejsze i większe poprawki, uszczegóławiano kolejne paragrafy. Rozwiązywano problemy, których Czepko przewidzieć nie mógł lub nie zdołał. Dominuje jednak w tekście tych poprawek pełen szacunek dla osiągnięć przodków, nigdzie nie znajdujemy tak modnej dzisiaj "krytyki" (cudzysłów użyty celowo dla odróżnienia od krytyki) . Świadomość, że bez podstaw trudno o doskonałość jest podstawą rozwoju. Nasi przodkowie o tym wiedzieli, my chyba czasami zapominamy. To trend, który też pojawia się czasami u niektórych historyków, mających tendencje do oceniania przeszłości z perspektywy czasów dzisiejszych, zarzucając błędy a czasami wręcz głupotę poszczególnym postaciom historycznym. Szczególnie brylują w tym "spece" od obalania legend i tradycji, mających ambicję przekonać świat że "Kopernik była kobietą", byle tylko udowodnić swoja wartość jako badacza.
Chciałbym wszystkim życzyć z okazji Świąt Bożego Narodzenia oprócz standardowych: zdrowia i szczęścia, szacunku dla pracy innych, życzliwości od osób najbliższych ale też postronnych, która często daje energię do dalszej pracy. No i żeby świat zwolnił... Zawsze czytając XVII wieczne rękopisy mam wrażenie, że wówczas czas płynął wolniej i mam nadzieję, że nasz "dzisiejszy czas" też z okazji świąt zwolni, dając nam trochę oddechu i pozwalając na refleksję. Czego niniejszym Państwu i sobie życzę. :)

Miasto Kobiet

2010-12-16T12:40:00.000-08:00

Warszawa. Mroźny poranek. W głowie mam prawdziwy mentlik. Siedząc z kubkiem gorącej kawy w ręku czekam na taksówkę, która ma mnie zawieść do studia TVN Style. Zastanawiam się, jakie padną pytania. Wiem przecież, że znakomite w swoim fachu dziennikarki Magda Mołek i Dorota Wellman będą chciały coś odkryć z „tajemniczego” życia żony księdza.

Od momentu przekroczenia progu studia na ul. Magazynowej wypadki potoczyły się błyskawicznie. Wśród wszechobecnych kamer zauważyłam krzątających się ludzi. Takie miłe zamieszanie. Zaraz poproszono mnie do pokoju upiększeń. Pomiędzy nakładanym makijażem i układaniem włosów poznaję inne uczestniczki programu. Karolina, Basia i Ania - na co dzień żony rabina, muftiego i księdza prawosławnego. Po chwili rozmawiamy jakbyśmy się znały wcześniej. Kątem oka obserwujemy na dużym ekranie jak prowadzące z uśmiechem podpytują o ideał męskości Pawła Stalińskiego, Andrzeja Młynarczyka i Bronisława Cieślaka, alias 07. A już za chwilę to my, kobiety przybyłe z różnych religijnych światów, zajmujemy fotele wokół okrągłego stolika. Po uściśnięciu sobie na powitanie rąk z prowadzącymi, zaczyna się rozmowa. Idę na pierwszy ogień. Magda Mołek na początek pytanie kieruje do mnie. Trochę zaskoczona tym faktem zaczynam rozmowę… Po chwili zapominam, że tuż obok wszystko rejestrują kamery. W pamięci pozostała mi pełna życzliwości i szczerości dyskusja w babskim gronie.

Po kilkunastu godzinach, znów jestem w Świdnicy. Dzisiaj pośród normalnych spraw wracam myślami do tej niezwykłej przygody. Zastanawiam się – może teraz opowiedziałabym inaczej o swoim życiu? Tego nie wiem. Wiem natomiast, że z zaciekawieniem obejrzę w telewizji moje Miasto Kobiet.

Co sądzą wrocławianie o DSU?

2010-12-11T15:32:00.001-08:00

Jeszcze tylko kilkanaście godzin. Tak niewiele czasu pozostało do wrocławskiego finału (mogę tak dumnie powiedzieć) ogólnopolskiego projektu promującego Dolnośląski Szlak UNESCO. Przyzwyczaiłam się do tych wyjazdów w Polskę. Dla mnie znakiem szczególnym i wartością największą przedsięwzięcia był kontakt z drugim człowiekiem. Były to ciekawe rozmowy po konferencjach, wernisażach czy spektaklach. Była to także współpraca przy organizacji spotkań z pracownikami tamtejszych urzędów, z mediami. Myślę, że z większością z nich nigdy bym się nie spotkała w innych okolicznościach. Zabytki UNESCO – bohaterowie projektu – stały się pretekstem by zbliżyć do siebie ludzi. I nie są to słowa pełne patosu.

Emocje? Oczywiście, bo Wrocław, bo w poniedziałek 13 grudnia to przecież finisz wielomiesięcznej pracy i zarazem podsumowanie wszystkiego. Będzie to też próba zarażenia Dolnoślązaków ideą, pomysłem DSU.

Wszędzie nasza opowieść wzbudzała zainteresowanie. Jak będzie we Wrocławiu? Przekonam się już w poniedziałek, a od wtorku zacznę tęsknic do tej nakręcającej się spirali zdarzeń…